| Hij behaalt zijn diploma Gymnasium aan het Bernardinuscollege te Heerlen en volgt de studie klassieke talen in Nijmegen. Keert zich dan tot de psychologie en na zijn kandidaatsexamen naar de pedagogiek, waarin hij in 1961 cum laude afstudeerde. In 1966 promoveerde hij, eveneens cum laude, op een proefschrift getiteld De ontwikkeling van de intelligentie. Een monografie over de psychologie van J. Piaget. Ter voorbereiding van die dissertatie bracht hij in 1963 vier maanden door bij Piaget, op het Institut Jean Jacques Rousseau te Genève. Direct na zijn afstuderen werd Dumont aangesteld als wetenschappelijk ambtenaar aan het Pedagogisch Instituut van de Katholieke Universiteit Nijmegen. In 1968 werd hij benoemd tot lector in de orthopedagogiek en in 1972 tot hoogleraar in hetzelfde vak. Sinds 1970 was hij hoofd van het Instituut voor Orthopedagogiek van de Katholieke Universiteit en vervulde hij tal van bestuursfuncties, met name als voorzitter van de Vakgroep Orthopedagogiek (lang de grootste vakgroep van de hele universiteit), als voorzitter van de Subfaculteit Pedagogische en Andragogische Wetenschappen, en als vice-voorzitter van de Faculteit van Sociale Wetenschappen. Hij publiceerde in 1970, samen met dr. J. Kok, het Curriculum Schoolrijpheid. Zijn boek Leerstoornissen uit 1971 ontwikkelde zich tot een omvangrijk driedelig werk, Leerstoornissen I, II en III, dat in de jaren 1976 tot 1982 verscheen en meerdere herdrukken beleefde. Na een vijfde, geheel herziene versie van de delen I en II in 1985 is drie maanden na zijn overlijden deel I nogmaals opnieuw uitgegeven, wederom volledig herzien en aangepast aan actuele ontwikkelingen. Dumont heeft een belangrijk deel van zijn laatste levensjaar, dat hij in Griekenland doorbracht, aan dit werk besteed. Dumonts richtte in 1983 de Stichting Dyslexie op, waarvan hij voorzitter werd. De stichting stelde zich tot doel dyslectici, ouders en onderwijzers van dyslectici en onderzoekers van dyslexie bijeen te brengen en te informeren. Dumont organiseerde daartoe met zijn stichting sinds 1984 een jaarlijks Congres Dyslexie, dat vanwege de overweldigende belangstelling op den duur alleen nog in de grote congrescentra terecht kon voor zijn ca. 1500 deelnemers. In 1987 werd Dumont mede-oprichter van de European Dyslexia Association, die zich een gelijksoortig doel stelde. Op 30 november 1993 gaf Dumont in de Stevenskerk in Nijmegen zijn afscheidscollege en schetste daarin de ontwikkeling van zijn opvattingen over de dyslexie sinds zijn scriptie van 1961. |